موج هزینه‌های بزرگ منچسترسیتی در بازار نقل و انتقالات بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸، بحث‌ها و واکنش‌های زیادی را پیرامون تأثیر مستقیم و غیرمستقیم این سرمایه‌گذاری‌ها بر سایر باشگاه‌ها و لیگ‌ها به‌وجود آورده است. در این دوران، سیتی بیش از ۱.۲ میلیارد پوند صرف خرید بازیکن کرد، رقمی که بیشتر آن صرف انتقال ستاره‌هایی همچون سرخیو آگرو، کوین دی بروینه و برناردو سیلوا شد.
این پرداخت‌ها نه تنها رکورد دریافت نقل‌وانتقالات را برای برخی باشگاه‌ها جابجا کرد، بلکه باعث شد سایر باشگاه‌های خواهان خرید بازیکنان این تیم نیز با قیمت‌های بالاتری روبرو شوند. بخش قابل توجهی از این سرمایه‌ها به باشگاه‌های لیگ برتر انگلیس و سپس باشگاه‌های لالیگا و سایر تیم‌های مطرح اروپا رسید.
نمونه‌هایی مانند وولفسبورگ که پس از فروش دی بروینه به سیتی، بازیکنانی همچون یولیان دراکسلر را خریدار کردند، یا موناکو که پس از واگذاری مِندی و برناردو سیلوا نتوانست جایگزین‌های موفقی بیابد، نشان می‌دهد که تزریق پول‌های کلان تضمین کننده موفقیت آینده این باشگاه‌ها نبوده است.
در مواردی باشگاه‌های کوچک‌تر همچون بارنزلی و کوئینز پارک رنجرز نیز با بهره‌بردن از بندهای فروش مجدد، مبالغی بی‌سابقه نصیب‌شان شد. اما حتی این ورود سرمایه نیز باعث صعود آنها به سطوح بالاتر نشد.
در نهایت، هرچند هزینه‌های منچسترسیتی چهره بازار را تغییر داد و برخی تیم‌ها را بطور موقتی ثروتمندتر کرد، پیامدهای متنوع و در برخی موارد بحث‌برانگیز برای فوتبال اروپا و به‌ویژه لیگ برتر به‌بار آورد که تأثیرات آن تا سال‌ها ادامه خواهد داشت.
ارسال دیدگاه